MAYIS 2011'DE JOHN CASABLANCAS NEW YORK'TA ARKADAŞI HUBERT WORONIECKI İLE BULUŞTU.
ÜÇ GÜN BOYUNCA BİR STÜDYODA HAYAT HİKAYESİNİ KAYDETTİLER.
O ZAMAN BİLMEDİKLERİ JOHN'UN İKİ YIL SONRA, TEMMUZ 2013'TE
KANSERDEN ÖLECEĞİ
VE BU KAYDIN EN GÖRKEMLİ ÇAĞLARDAN BİRİNE DAİR
EŞSİZ BİR ÖLÜM SONRASI KANITI OLACAĞIYDI.
Bayanlar ve baylar, işte bana benzeyen bir adam.
Zorlu rakiplerle savaşarak yeni bir işe girdi
ve başlangıçta sadece hırsı, kararlılığı
ve güzel kadınları görme yeteneği vardı.
Sıradaki konuğum mankenlerin arkasındaki adam olarak biliniyor.
Elite Model Management'ın kurucusu ve başkanı
ve Iman, Carol gibi mankenleri temsil ediyor.
Onların kariyerlerini belirleyen adam.
Elite Model Management'ın kurucusu.
Bu güzellik meselesini anladığımı söyleyemem
ama bunu yapabilen biri varsa ilk konuğum olur.
Muhteşem hayvanları arayan büyük oyunun peşinde bir avcı.
Ve yıllar boyunca mankenlik sahnelerine düşen en ateşli şey.
İsmi dünya çapında profesyonel mankenlikle eşleştiriliyor,
Elite mankenlik ajanslarının başkanı
Bay John Casablancas'yı takdim etmek benim için onurdur.
Birçok kez insanlar hayat hikayemi anlatmamı istediler.
İyi akşamlar.
Yaklaşık 20 yıldır, dünya çapında
mankenler keşfediyor, geliştiriyor ve onlarla çalışıyorum.
Biri bana "İşin çok kolay. Tek yapman gereken kendini güzel kadınlarla
çevrelemek." dediğinde çok memnun oluyorum.
Ama bundan fazlası var.
Bu konunun eğlenceli olsa da ilgi çekici olduğundan
emin değildim.
Hayatım bazen dolu ve heyecanlı bazen de boş ve yüzeysel gelebiliyor.
Başarılı ve macera dolu mu oldu?
Cindy Crawford, Karen Mulder ve Linda Evangelista'yı o yarattı.
Kesinlikle.
Ama hepsinin bir anlamı var mı?
Gerçekten bilmiyorum.
Yaptığım şeyler dünyayı değiştirmedi, ama Tanrı şahittir, çok eğlendim.
Dünyanın en iyi işini yapıyorsunuz, değil mi?
-Evet. -Tebrikler.
Geldiğiniz için teşekkürler.
Ben şans eseri New York'ta doğan bir Katalan'ım.
Ailem Barselonalı.
Büyükbabam, Fernando Casablancas,
pamuğu ipliğe çeviren bir makine icat etmiş.
Tanınmış ve saygıdeğer bir iş adamı.
Temmuz 1936'da, İspanya İç Savaşı çıktığında, ailem
Costa Brava sahilinde ağabeyim Fernando ile tatildeymiş.
Darbeyi duyar duymaz, eşyalarını toplayıp
arabalarına binip Fransa sınırına gitmişler.
Ailem artık göçmen,
birinci sınıf seyahati bilen göçebe çingeneler gibiler.
Almanya komşularını işgal etmeye başlayınca
babam tekrar kaçma zamanı olduğunu düşünmüş,
bu kez Atlantik'in diğer tarafına.
Böylece Aralık 1942'de,
karlı ve soğuk bir kış günü New York'un arka mahallelerinde
ben dünyaya gelmişim.
Doğumumdan kısa bir süre sonra ağabeyim verem olmuş.
Doktorlar kuru bir hava önermişler.
Aile bir kere daha toplanmış
ve Meksiko'da büyük bir eve taşınmışız.
Hayatımın ilk yılları
New York ve Meksika arasındaki tren yolculuklarıyla geçti.
Birinci sınıf kompartımanı kiralardık.
Pencerenin kenarına oturur ve atlarıyla trenin yanından geçen
gerçek kovboylar görmeyi umut ederdim.
Amerika boyunca yaptığımız yolculuklardan harika anılarım var.
1940'ların sonunda Avrupa'daki durum evlerini özleyen ailemin
ana yurtlarını ziyaret etmesine yetecek kadar sakinleşmişti.
Sonunda, İsviçre'de Cenevre'ye taşındık.
Kültürel olarak kendimi hep Fransız olarak düşünmüşümdür.
Aslında, Katalan ruhum, Fransız aklım ve Amerikan kimliğim var.
Sekizinci doğum günümden sonra doktorlar anemi olduğumu fark etti.
Ailem beni Le Rosey adında bir yatılı okula göndermeye karar verdi.
Le Rosey okulu 16. yüzyıldan kalma bir kaledeydi.
Etrafında bahçeler, her tür spor alanı ve olimpik bir yüzme havuzu
gibi spor tesisleri
ve ormanın ortasında dağ tarafına doğru uzanan bir göl vardı.
Noel'den Paskalya'ya kadar
bütün okul Gstaad'daki dağ evlerine taşınırdı.
Orada, her gün, dersler arasında birkaç saat kayak yapabilirdik.
Le Rosey bizi dış dünyanın acımasız gerçekliğinden koruyordu.
Basit bir yaşam sürüyorduk.
Ana ilgilerimiz kızlar ve futboldu.
Yıllar geçtikte, daha fazla kızlar ve daha az futbol.
Bunlar çok mutlu yıllardı.
Bekaretimi 1958 yılında bir yaz akşamı 15 yaşındayken
Fransız Rivierası'ndaki Cannes'da kaybettim.
Yazları kuzey Fransa'da geçiriyorduk.
Büyülü zamanlar olduğunu hatırlıyorum.
Bir gün, havuz kenarında uzanmış annemle güneşlenirken
bir adam bize bakarak yaklaştı.
İsmi Albert'tı.
Eski ve gözden düşmüş bir playboydu.
Annemle yolları 20 yıl önce Buenos Aires'te kesişmiş.
Albert'a eşlik eden iki güzel kadın vardı.
27, 28 yaşlarında,
muhteşem Danimarkalı bir esmer ve Desiree,
sarışın, mavi gözlü bir İsveç güzeli.
Birkaç gün sonra, Desiree yanımdan geçtiğinde Croisette'te
dondurma keyfi yapıyordum.
"Merhaba Johnny, nasılsın?" Utanmıştım.
Ona içki ısmarlamak için bile param yoktu.
Ama şanslıydım.
Kız kardeşimin arkadaşının kullandığı üstü açılan bir Mercedes yanımızdan geçti.
"Hey Johnny, atla."
Birlikte arkaya geçtik.
Kolumu boynuna doladım ve öpüşmeye başladık.
Desiree yüzmeye gitmek isteyip istemediğimi sordu.
Mayom olmadığını söyledim.
Gülmeye başladı. "Benim de."
Giysilerimizi çıkartıp suya atladık.
Birkaç dakika sonra, sudan çıktık ve orada seviştik.
Croisette civarında dolaşan turistlerini bizi görmesini
engelleyen tek şey karanlıktı.
Çok heyecan vericiydi.
İlk aşk dersimdi ve muhteşem bir dersti.
Arkadaşlarıyla tanışmaya başladım.
Biri Margaret adında esmer bir Alman'dı.
Onunla da ilişki yaşamaya başladık.
Çok yaramazdı ve beni başka arkadaşlarıyla tanıştırdı.
Zengin bir sevgili ya da koca arayan genç ve güzel kadınlar
topluluğu olduğunu fark ettim.
Birdenbire, sahile tenis oynamaya gitmemeye başladım.
Bakirlikten, baskın
ama keyifli seks arzusuna geçiş yapmıştım.
Çok şanslı bir çocuktum.
Çoğu arkadaşımın fahişeler ya da çirkin kadınlarla, kötü yerlerde
uzun ve sarhoş akşamlar sonunda korkunç ilk deneyimleri olmuştu.
Benim ilk tecrübem aydınlatıcıydı.
Yaz sona erdiğinde, değişmiş bir adam olarak okula gittim.
Tutkulu ve düzenli bir şekilde aşık olmak kaderimdi.
Yeni bir cazibe beni bekliyordu.
Okul yeni bir hizmetli tutmuştu.
Adı Priska'ydı.
Mavi gözlü, sarışın, iri göğüslü bir bebek gibiydi.
Bir öğleden sonra, merkezde onunla karşılaştım.
Onu çikolataya davet ettim ve konuşmaya başladık.
Aramızda güçlü bir heyecan hissi vardı.
Okuldan ayrıldıktan bir süre sonra
bir sabah, babam Le Rosey'den gelen bir mektupla çıkageldi.
Solgundu ve titriyordu.
"İğrenç birisin.
Dünyadaki korkunç insanlardansın.
Le Rosey'de geçirdiğin yıllar hakkında bir daha asla konuşamayacaksın.
Adın artık kayıtlarda yok."
Ne olduğunu anlamadım. Ne yapmıştım?
Babam mektubu bana uzattı.
Çok basit bir cümleyle başlıyordu...
Sonra gittikçe kötüleşti.
"Oğlunuz, güvenimize ihanet etti.
Buradaki herkese ihanet etti.
Artık onu tanımak istemiyoruz.
Bütün tavsiye mektupları iptal edilecektir."
Harvard ya da Yale gibi gitmeyi planladığım iyi bir Amerikan
üniversitesine gidebilmek için
o tavsiye mektuplarına ihtiyacım vardı.
Güzel bir kadına duyduğum çekim
hayatımı dramatik biçimde değiştirdi.
Moralim bozulmuştu.
Benden önce, binlerce mutsuz erkeğin
gittiği yolu izlemeye karar verdim.
Deniz Kuvvetleri'ne katılacaktım.
Cannes'da geçirdiğim yaz tatillerinde Güney Fransa'da
onları görmüştüm.
İyi giyiniyorlardı, işleri karadaydı
ve yaşamları iyi görünüyordu.
Elçiliğe gidip bir testi geçmem gerektiğini öğrendim.
Test daha önce görmediğim türdendi.
Orduyu ve elçiliği temsil eden kibar adama göre,
sonuçlarım beni kaydedemeyecekleri kadar kötüydü.
Bana dedi ki:
"Bu sonuçlar aptal olduğunu gösteriyor, ama tıbbi anlamda."
Eğitimime devam ederken,
kız kardeşim Sylvia uluslararası sosyetik bir ünlü oluyordu.
Aga Han hanedanının varisi Dördüncü Karim Aga Han ile tanışmıştı.
Sylvia ve Karim arasında çabucak bir tutku gelişmişti.
Çıkmaya başladılar ve bu, ailemi fırtınanın içine sürükledi.
Paparazzilerin takip ettiği bir yıldız oldu.
Aly Han'ın Fransız Rivierası'ndaki malikanesi
Château de l'Horizon'a davet edilmeye başladık.
My Love adında bir gemi vardı.
Ve sabahları Cannes Körfezi'nde su kayağı yapıyor,
yemekte frenk soğanlı ıstakoz yiyor
ve öğleden sonra 30 metre kaydırakla denize indiğimiz
Château'nun havuzunda güneşleniyorduk.
Bunu seviyordum.
Le Rosey'den bir arkadaşım vasıtasıyla
Coca-Cola Brezilya'da satış müdürlüğü pozisyonu için iş teklifi aldım.
Yeni maceralar anlamına gelen bu davete direnemedim.
Cennetten düşme limanıyla,
tuz kayalıkları gibi beyaz binalarıyla
ve şiir gibi isimleri olan sahilleriyle Rio de Janeiro.
Flamengo, Botafogo, Copacabana.
Oraya gittim ve bu uzak ülkede yalnızdım.
Doğal olarak, Fransız sevgilim Marie-Christine'i düşünüyordum.
Onu davet ettim.
Babası karşı çıkmadı,
ama birbirimizi bu kadar seviyorsak evlenmemiz gerektiğini söyledi.
Harika bir fikir olduğunu düşündüm. Çok romantikti.
Sadece 22 yaşındaydım ve dünyanın öbür ucunda yaşayan evli bir adamdım.
Değişken gülümsemeli genç bir güzel.
Brezilya'da dört muhteşem yıl geçirdik,
ama istifa ettim ve sonunda Paris'e taşındık.
Paris'te bahar vardı.
Mart ya da Nisan 1969.
Paris yılın bu zamanı çok hoştur.
Kafelerin terasları sokaklara taşar
ve güzel Parisli kadınlar şort etekler ve ince giysiler giyerler.
Bir elimde kamera vardı,
ama gerçek fotoğrafçı yanımdaydı.
Adı Gunnar Larsson'dı.
Etrafından her zamanki gibi güzel kadınlar vardı,
aralarında hayatımın önemli bir parçası olacak bir kız da vardı.
Bu fotoğraf, hatıradan fazladır.
Hayatımın kalanının başladığı anlardan biriydi.
Beni tanımlayacak işe attığım ilk adım.
Marie-Christine ile Paris'e döndüğümde
yeniden yalnız olmayı istemeye başladım.
Onu gerçekten sevdim ama çok fazla cezbedici şey vardı.
Ve tek eşli bir ilişki yaşayacak kadar olgun değildim.
Fakat tamamen ayrılmadan önce beklenmedik ve sıra dışı bir şey oldu.
Marie-Christine hamile kaldı
ve harika kızım Cécile'i doğurdu.
Ben de taşındım ve evi ona bıraktım.
1968 yılıydı, 25 yaşındaydım ve her şey mümkündü.
Rue d'Argout'da küçük bir otele taşındım.
Ve neredeyse her gün uzun boylu muhteşem bir sarışın
İskandinav bir erkekle birlikte geliyordu.
Bir akşam, ona baktım, o da doğrudan bana baktı
ve bu rutin birkaç gece boyunca devam etti.
Sonunda bir gün, otele yalnız başıma geliyorken
görevli bana seslendi ve dedi ki: "Hey Bay Johnny, yalnız mısınız?"
Ben de dedim ki, "Evet, bu otelde çok güzel bir sarışın kadın var.
Eğer o adamla evli olmasaydı..."
Ve gülmeye başladı.
"Hayır, o bir manken.
Adam da fotoğrafçı ve odaları kiralayıp stüdyo olarak kullanıyor."
Oda numarasını söylemesi için bahşiş verdim ve kadını aradım.
Sabah 2:30'du, cevap verdi
ve hemen kiminle konuştuğunu anladı.
Onu içmeye davet ettim ve kabul etti.
Bir coup de foudre idi.
Adı Jeanette Christiansen'dı.
Yıllar boyunca arkadaşım olacaktı,
temsil ettiğim ilk manken ve oğlum Julian'ın annesi.
Fotoğrafçı Gunnar Larsson'dı.
Bana menajerlik yapmak için doğduğumu söyleyen ilk kişiydi.
Bir akşam La Coupole'da içerken,
kırmızı kalemle gömleğimin kolunu çizmeye başladı.
"Dur, Gunnar!" dedim.
"Kendi ajansını açana kadar durmayacağım."
Kabul ettim ve Elysée 3 doğdu.
21. Cadde George V'te küçük bir ofis kiraladık.
Küçük bir ajans için çok prestijli bir adres.
Şirketime yatırım yapması için cesaretimi toplamalıydım.
Uzun zamandır bana kayıp gözüyle bakıyordu.
Şimdi ise, Katalan iş adamı bakış açısına göre
Paris'te prestijli bir genelev sahibi oluyordum.
Bana Elysee 3'ün sermayesini oluşturan 100.000 doları
vermesini sağlayan kader olmalı.
Çoğu İskandinav olan ve Gunnar'la Jeanette'in arkadaş çevresinden
olan üç organizatör ve 15 mankenle başladım.
Mankenlik imgesi çok ciddiydi.
...Ünlü manken Lisa Fonssagrives'in saatlik ücreti genellikle 40 dolar.
Eileen Ford kraliçe arıydı ve yıllardır öyle olmuştu.
Kadınlar ve modayı bilen kişiler tarafından yönlendirilen bir dünyaydı.
Ve ben.
Yabancıydım.
Gençtim, heteroseksüeldim, rahat giyiniyordum.
İşleri değiştireceğimi ve yenilikçi olduğumu göstermeliydim.
Organizatörlerimden biri o zamanlar popüler olan Fransız çizgi romancı
Bob Siné ile evliydi.
Birlikte aşırı bir tanıtım kampanyası yapmaya karar verdik.
On gün boyunca, 2.000 potansiyel müşteri
içinde soru işareti olan bir kart aldı.
Sonraki günler, Siné'nin yaptığı manken kartlarını gönderdik.
Fransız kimliğine benziyordu,
ama Siné tanımlamaları doğaçlama yapmıştı.
"Özel işaretler" kategorisi çok espriliydi.
1969'da Paris'in moda dünyasında insanların cesur ve komik
şeylere hazır olduğunu düşünecek kadar saftım.
Başarılı olacağını düşündüm, oldu da.
Ama olumsuz açıdan.
Herkes ajanstan bahsediyordu.
Eğleniyor ya da şikayet ediyorlardı.
İşi öğreniyordum.
Bir gün, İskandinavya'da keşif gezisindeyken
kardeşim beni Paris'ten aradı.
"Geliyor musun?" "Evet, birkaç gün içinde."
"Acele etmene gerek yok,
çünkü geldiğinde, artık bir ajansın olmayacak."
Kardeşim hep şakacı olmuştur, ama haklıydı.
Haber vermeden geri döndüm
ve George V Caddesi'nin kaldırımında durdum.
İki organizatör caddenin karşısında oturmuş mankenleri bekliyordu.
"John'un parası yok.
Models International'a gitmeliyiz.
Onlarda para, güç ve bağlantı var."
İhaneti öğreniyordum.
Ajansa girdim ve dedim ki:
"Şimdi, 60'a kadar sayacağım
ve o zamana kadar eşyalarınızı alıp çıkmamış olursanız
hepinizi bu sopayla dövmeye başlayacağım."
Hepsi tavuk gibi koşuşturmaya başladılar,
eşyalarını topluyorlardı.
Ben öfkeden köpürüyordum.
Sonra tek tek mankenleri aradım.
"Çok basit.
Şimdi giderseniz, size para veremem.
Ama bana güvenip ajansta kalırsanız,
kendimi ayarlayacağım ve herkese ödeme yapacağız."
Biri dışında hepsi kaldı ve ben de sözümü tuttum.
Ama bu tecrübe bana ne olmak istediğimi öğretti.
Diğerlerinin tanıdığı ve saygı duyduğu bir marka olmak istiyordum.
"Çünkü yeni başlayan mankenlerin ünlü olanlardan farklı
ihtiyaçları vardı,
yeni bir yapılanmaya gitmeye karar verdim, Elite,
sadece 15, en fazla 20 mankeni temsil edecekti."
Ekim 1971'de Eileen Ford'a yazdığım mektubun ana fikri buydu.
New York'taki Ford Mankenlik Ajansı
dünyadaki en büyük ve en güçlü ajans...
O zamanlar, Eileen Ford rakipti.
Avrupa'ya yeni yetenek aramaya geliyordu
ve birlikte çalışıyorduk.
Teşekkürler.
Eileen Ford, Anne olarak biliniyordu.
Kimseye güvenmiyordu
ve Ford'un kapısından giren herkesi tek tek incelerdi.
Reddetmek onun işinin parçasıydı.
Arkadaşları ona Anne derdi,
ama düşmanları Hitler.
Beni dinleyip dedi ki, "John, sen iyi bir genç adamsın.
İyi eğitimli, iyi bir aileden,
ama yaptığımız işin doğasına uymuyorsun."
Le Rosey'den çocukluk arkadaşım Alain Kittler
ve herkesi tanıyan eski arkadaşım
Giampiero Dotti ile yeni bir şirket kurduk.
Sermayesi 40.000 dolardı.
Hisselerin yüzde 50'si bendeydi. Diğerlerinde ise yüzde 25'i vardı.
Elite ismi ilk seçeneğimdi,
çünkü kısa, net ve her dilde aynıydı.
Yaptığım ilk iş 10.000 doları alıp Zürich'te yaratıcı bir
grafik tasarımcısı olan Malcolm Tonsen'a vermek oldu.
Ve birkaç gün düşündükten sonra
logo önerimizle birlikte geldi:
fallus ve iki testis.
Çizimin evriminde testisler E harfi olacaktı
ve L, I, T harfleri daralarak fallusu oluşturacaktı.
Logom bir cinsel semboldü. Bunu sevmiştim.
Elite'i Paris'te 17. Cadde Georges-Bizet'de
bir binanın dördüncü katında kurdum.
Başlangıçta,
Elite sadece, bir logo, küçük bir ofis,
Jeanette, ortaklarım, bir organizatör ve benden oluşuyordu.
Böyle yeni ve küçük bir ajansa göre iyi bir manken listesi oluşturduk.
Kimse inanamadı.
Kim, ben mi?
John Casablancas, Elysée 3 yenilgisinden çıkan parası olmayan bir hiç kimse.
Nasıl böyle bir ekibi toplayabildim?
Başından beri bekledikleri gün buydu.
John Casablancas gibi bir menajer tarafından keşfedilmek
hızla değişen mankenlik dünyasına
girmek için en iyi şansları.
İş güvenliği yok.
Biraz... Bu bir serbest girişim dünyası.
Eğer kız iyi ve yetenekliyse
kararlıysa ve...
Çalışkansa, bence...
rahat uyuyabilir, düzenli olarak iş bulacağını ve çok para
-kazanacağını bilir. -26 ya da 27 yaşına kadar mı?
Hayır, bence mankenlikte 30, 31 yaşına kadar çalışır.
18 yaşında hayatlarının sonuna kadar devam edecekleri bir işi
olduğunu söyleyen kaç kişi vardır? Çok değil.
Bir manken yükseldiğinde ve her şeye sahip olduğunda
ona iyi işler ya da yüksek gelir teklif edemezsiniz
çünkü bunlara zaten sahiptir.
Ben de onlara özel bir ajansın parçası olmayı teklif etmeye karar verdim.
Biz bir hizmet şirketiyiz.
Mankenlerin kariyerlerini düzenleyip onlara hizmet ediyoruz.
Eğer onlara iyi hizmet vermezsek,
modelin bu servisi başka yerde araması normaldir.
Keşif gezilerimdeki yaklaşımım hep aynıydı,
cesur, yaratıcı ve farklıyız
ve bu grubun parçası olmak bir ayrıcalıktır.
Biliyor musunuz bu kim?
Benim, Carol Alt, mankenlik kariyerime başlamadan önce.
Beni televizyonda ve dergi kapaklarında
görüyorsunuz, ama başlamak kolay olmadı.
John Casablancas'ın orada olduğuna memnunum.
Bizim için reklam yapanlar kendi mankenlerimizdi.
O harika. Bir tür baba diyebiliriz.
Hatta biraz babama benziyor.
Bütün kızlarla ilgileniyor. Bence en iyisi o.
Çok reklam, katalog, rezervasyon ve parti yapıyoruz.
Hep farklı gruplardan birçok insanı davet ederdim,
mankenler masada dans ederdi
ve medya buna bayılıyordu.
Tişört partileri böyle doğdu.
1975'te ilkini Paris'te Victor-Hugo Caddesi'ndeki
L'Aventure adında bir gece kulübünde düzenledim.
Bütün konuklara, üzerinde "Elite, John Casablancas"
baskısı olan tişörtler yolladık.
Hey.
Mankenlere sadece tişört giymeleri söylendi.
Parti büyük ilgi topladı.
O yıllar boyunca, mankenler Elite'te gerçekten çok mutluydu.
İyi anlaşıyorduk,
heyecan verici bir şeyin parçası olduklarını hissediyorlardı.
Üstelik, onlar için piyasadaki en iyi ücreti istiyorduk.
Bir mankenin daha çok sevdiği bir şey olamaz.
Elysée 3'daki başarısızlığımdan öğrendiğim bir şey vardı,
bir şeyi beş franka satamazsan, on franka sat.
Çok şanslıydım.
Özel hayatım ve iş hayatım arasında mükemmel bir uyum vardı.
Tamamen 70'ler ruhunu yaşıyordum, bedava seks ve keyifli hayat.
Tek uyum sağlayamadığım şey uyuşturucuydu.
Uyuşturucuyu sevmedim ve bu bir şanstı.
Zaten dört bağımlılığım vardı: Sigara, alkol, kadınlar ve kumar.
En kötüsü kumardı.
Bir yılda kazandığımı bir gecede kumarda harcayabilirdim.
Çoğu akşam Champs-Elysées'deki
Club de l'Aviation'da olurdum.
Baccarat ve chemin de fer bahsine servet yatırıyordum.
Dünyadaki en tehlikeli oyunlardan biri ve en sevdiğim.
Bu gecelerden birinde, şansımın iyi olduğunu hissettim.
Zaten ilk aldığım 100.000 dolarlık krediyi harcamıştım
ve aynı tutarda ikinci krediyi istedim.
Benim için tam bir servetti ve her şeyi skandal bir şekilde kaybettim.
Dışarı çıktım, arabaya oturdum ve karanlıkta sigara içtim.
Banka hesabımda hiçbir şey yoktu.
Yakın zamanda gelecek bir para da yoktu.
Bir uçak bileti alıp, Tayland ya da Avustralya
gibi çok uzak yerlere gitmeyi düşündüm.
Ama cebimde 500 franklık gazino fişi vardı,
içeri girmeye karar verdim.
İçeri girer girmez, önünde 5.000 franklık fiş olan
bir adam gördüm.
Geçmişte benden düzenli olarak borç alan biriydi.
Kesin bir ifadeyle ona gittim ve dedim ki:
"Bugün ödeme günün."
Ve daha cevap vermeden, 5.000 franklık jetonu aldım
ve oynamak için oturdum.
Ama bu kez art arda kazanmaya başladım.
Ve kısa sürede 400.000 dolar kazandım.
Parayı tek elimle aldım, yöneticiye 200.000 geri verdim.
Kalan yarısıyla da ceplerimi doldurdum.
Sonra yandaki gece kulübüne gidip herkese şampanya ısmarladım.
Ama Casablancas bir ofise tıkılıp paraları saymaz.
Yeni yüzler aramak için ülkeyi gezmeyi sever
ve gittiği yere kalabalıkları götürür.
O noktada, yeni tutkumu ve ticari markamı
geliştirmeye odaklandım: Yeni yetenekler keşfetmek.
En çok yeni yetenekler bulmanın heyecanını seviyorum.
Bu beni motive ediyor. Ben...
Ben yeni yetenekler bulmanın delisiyim.
Bence bu... Bence bir çocuğu görmek çok heyecan verici...
Birkaç ay sonra, onu büyük bir derginin kapağında görmek.
Bu benim egom ve başarı algım için inanılmaz bir tatmin.
Düşüncelerim ajansın en önemli kısmı
ve benim ana yatırımım oldu.
Yılın bir bölümünde kampanya yapan bir politikacı gibi
farklı ülkeleri dolaşırdım.
Birlikte etkinlik düzenlediğimiz yerel bağlantılarla
ve sadık muhbirlerle çalıştım.
Yeni bir yere gidince sorardım, "Parası olan ve en güzel
kızlarla çıkmak isteyen zengin adamlar kimler?
Kulüp sahipleri kimler?
Gençlik dergisi editörleri kimler?
Güzellik salonu sahipleri kimler?
En güzel kadınları tanıyabilen adamlar kimler?"
Bazen insanlarda,
uygun görüntüye sahip olmayan insanlarda,
bir kişilik görüyorum.
Özel bir şey görüyorum, özel bir nitelik.
Bu özel niteliğe sahip olan başka bir kız belirledi.
Aradığımız tarzda bir güzelliği olduğunu söyleyebilirim,
taze, genç, doğal, 15 yaşında ve yaklaşık...
Ne kadar? 1.74.
Doğru özelliklere sahip.
Eve kalabalıklar arasından seçilen bir başka yüzdü.
Evet, bana biraz büyümemi söyledi.
Ve biraz kilo verebileceğimi.
Çok güzel bir yüz.
Biraz kısa, ama bana genç Ava Gardner'ı hatırlatıyor.
Çok güzel bir klasik güzelliği var.
Ve eğer büyüyebilirse, muhteşem olur.
Şu an 1.68, yani biraz zorluyor, anlarsınız,
ama biraz uzayabilirse, bence... Muhteşem olur.
Av devam ediyor,
sonunda nadir olan bir ödül de var.
Ve bu her şehirde devam edecek bir görüntü.
Bence çok eğlenceli, her şeyi mizahla karşılıyorum.
Bu işi yaparken iyi vakit geçiriyorum. Bunu yapmamın tek nedeni bu.
Elite'in başarısı bizi büyümeye zorluyordu.
Ajans 30 mankene çıktı.
Artık küçük bir butik değildik.
Grup olmak kaçınılmazdı.
Bu başarıyı sağlamlaştırmak için
içgüdülerim daha büyük bir adımın zamanı geldiğini söylüyordu.
Atlantik'i geçmeliydik.
Elite New York'un ilk düşüncesi
SAM toplantılarında ortaya çıktı.
Fransız manken ajanslarını temsil eden bir sendikaydı.
Birleşmeyi önerdim.
Bütün Fransız ajanslarını Amerika'da
temsil edecek bir ortak ajans kurmamız gerekiyordu.
İsim bile bulmuştum: Fransız Bağlantısı,
o zamanlarda yayına giren aynı isimli filmi sevmiştim.
Tabii ki, hiçbir şey olmadı, ama fikirden vazgeçmedim
ve arkadaşım François Lano ile
birlikte ajans kurmayı teklif ettim,
Elite ve Paris Planning.
Yapıcı birkaç görüşme yaptık, ama bir şey vardı,
François'nın sevmediğim yönetmeni.
Adı Gerald Marie'ydi.
Etrafta dolanıp, benim kibirli, şişko, yaşlı,
kalitesiz ve altın mücevherlerle kaplı olduğumu söylüyordu.
1976 sonbaharını François Lano ile birlikte
gizlice Amerikan ajansımızı planlayarak geçirdim.
New York'a gitmeye başladım.
Resmi olarak, turistik gezilerdi,
ama aslında ofislere bakıyor,
piyasayı anlayıp işleri organize etmeye çalışıyordum.
Bir sabah saat sekizde...
telefon çaldı.
"Merhaba John, nasılsın?"
"Merhaba Eileen, iyiyim."
"Sana büyük haberi veren ilk kişi olmak istedim.
François Lano ile New York işiniz olmayacak, dostum.
Arkadaşın Gerald Marie bana her şeyi anlattı.
Ayrıca, endişelenmememi, bize sadık kalacağını
ve bu işin parçası olmak istemediğini söyledi."
Paris'e döndüm, Gerald'a kızgındım.
Ortaklarımla konuştum.
"Elite'te olduğu gibi diğer ortaklar olmadan devam etmeye hazır mıyız?
İki yıl gelir elde edemeyeceğimizi düşünürsek gereken yatırımları
karşılamak için yeterli paramız var mı?"
"Tamam." dediler.
Benim için ajanlık yapan fotoğrafçı bir arkadaşım vardı, Alan Walsh.
Planlarımı bilen tek kişiydi.
Alan bana New York'taki en iyi 25 organizatörün listesini verdi
ve ben de gizlice hepsiyle görüştüm.
Monique Pillard hemen dikkatimi çekti.
Zor olduğunu kim söyledi? Çocuk oyuncağı.
24 saatlik çocuk oyuncağı. Hayır.
Ford'un baş organizatörüydü.
Benim işim zor bir iş,
çünkü bazen çok stresli oluyor.
Ama aslında o kadar zor değil. Bu...
Zor bir iş olarak görmemek için onu gerçekten sevmeniz
gerekiyor ve ben seviyorum.
Hep küfür eden, coşkulu bir kişiliği vardı
ama işi tamamen biliyordu.
Başarılı bir kız için mankenlik
çok hızlı para kazandırır,
dünyayı dolaşarak
çok para kazandırır...
Merhaba, Mo-mo. Merhaba, ben Carol. Nasılsın?
Merhaba, tatlım. Aradığına sevindim. Bütün gün seni aradım.
İki gündür evdeyim ve sizi görmeye gelemedim.
Tatlım, yarın Paris'te Mark Eastman ile çekimin var.
Çok yalnızım, iki günde bir Paris'e gidiyorum.
Oyun böyle.
Nasıl bu kadar saklayabildiğimizi bilmiyorum.
İlk manken listesini hazırladık.
Çoğu Paris'teki arkadaşlarım ya da eski kız arkadaşlarımdı.
58. Cadde'de ofisler buldum.
Bloomingdale'in yanındaydı, bir katın yarısıydı ve mükemmeldi.
Paris'e uçmadan iki saat önce sözleşme yaptım
ve mimarı aradım.
Uçakta, Elite New York'un gerçek olduğunu fark ettim.
Artık benim için New York'a taşınma kararını alma zamanı gelmişti.
Eğer bu işlerin içinde değilseniz moda dünyasında
çok güçlü bir savaşın olduğunu bilmiyor olabilirsiniz.
"Beden avcılığı" denilen, mankenlerin çok güzel
ve para getiren bedenlerinin avlanması
bunu ortaya çıkaran şeydi.
Avcı olarak bilinen adamı size tanıtmak istiyorum.
Adı John Casablancas. Kendisi Elite Model Management'ın başkanı.
Manken ajansları sizin kötü şeyler yapan şeytani biri
olduğunuzu düşünüyor. Ne yapıyorsunuz?
Ben sadece, burada Amerika'da popüler olan bir şey yapıyorum,
o da serbest rekabet...
Mart 1977'nin başında,
ajansın kuruluş işlemleri tamamlandı.
Nisan ayında, Monique Pillard ve Joe Zagame,
muhasebe yönetimi, Ford'dan istifa etti.
Bir ay sonra, mayısın sonunda ajansı resmi olarak açtık.
Ford Mankenlik Ajansı size yedi buçuk milyon dolarlık dava açtı.
Wilhelmina ise dört milyon dolarlık dava açtı.
Bu mankenlerle olan bağlantılarını kullanarak, onlarla çalışıyorken
ve onlarla birlikteyken güvenlerini ihlal ettiğini söylüyorlar.
Organizatörlerini çalmışsın ve bütün...
Sen kötü bir adam mısın?
Evet dersem şaşıracağına eminim.
Temmuz 1977'de, New York Magazine'in kapağındaki başlık
Elite'in önümüzdeki yıllardaki açılışını temsil ediyordu.
"Manken Savaşları."
Manken Savaşları makalesi Eileen Ford'un Monique Pillard
ve Joe Zagame'ye İncil göndermesini anlatıyordu.
Markos İncili'ndeki 14:18 pasajlarının altını çizmişti.
İsa havarileriyle konuşuyordu.
"Biriniz bu akşam benimle yemek yedi ve bana ihanet etti."
Şunu söyleyeceğim, göz önünde olduğunuz için
suçlandığınız şeylerden biri de,
Morette ve Beverly gibi insanların...
Buna yanıt vermene izin vereceğim, Beverly.
Johnny'ye gitmenin nedenlerinden biri
ona ödediğin paranın, Ford'a ödediğin...
kadar olmaması mıydı?
Konu gerçekten bu değil.
Ford'dan ayrılma nedenim iş kararı.
Ford neyi yanlış yapıyordu?
Onların yanlış yapması konusu değildi,
Elite'ten istediğimi alabiliyor olmamdı.
İşime özen gösterilmesini istediğim
küçük ve kişisel bir ajans konseptini seviyorum.
Yani, bu bir iş kararıydı. Kişisel bir şey değildi.
Sonra Ford bize Göçmenlik Bürosu'nu gönderdi.
Fakat Fransız, İspanyol, Meksikalı
bir playboy olan benim, Casablancas
gibi bir isimle
yazlıklarından birkaç km ötede
Amerikalı olarak doğduğumu nereden bilebilirlerdi?
Bu davalarla ne yapacaksınız?
-Kazanacağız. -Ford ve Wilhelmina...
Daha önce kimsenin yapamadığı bir şey yaptınız.
Şimdi size karşı aynı tarafta birleşmiş durumdalar.
-Yani, eskiden... -Böyle düşünmenize sevindim.
RAKİPLERİ 20 MİLYON DEĞER BİÇİYOR
Diğer Amerikan ajansları da bize karşı Ford'a katıldı.
Ve bu savaş iki yıl sürdü.
Hayal edebileceğimiz en iyi reklam oldu.
Bir gecede ünlü olduk.
Birçok manken birdenbire küçük butiğimize katılmak istedi.
Eileen ve diğer Amerikan ajanslarının en büyük hatası buydu.
Bizden öyle nefret ettiler ve bizi öyle kötü tehdit ettiler ki,
sonunda halkın kalbini kazanabildik.
New York'ta bana katılan ilk manken Christie Brinkley'di.
Onu arayıp Elite'e katılmasını istediğimde dedi ki, "Tabii ki.
Beni keşfettin. Bana hep iyi davrandın.
Hatta ihtiyacım olduğunda para bile verdin. Tabii sana katılırım."
Benim keşifçim olan bir fotoğrafçı Christie'yi yıllar önce
Paris'te bir postanede hala bir öğrenciyken keşfetti.
Bir gün, sokakta yürüyordum
ve bir adama denk geldim. "Manken misin?" dedi.
Ben de "Hayır." dedim. "Olmak ister misin?" dedi.
Ben de "Hayır." dedim. O da, "Bu işte çok para var,
gerçekten denemelisin." dedi.
Ben de, "Neden olmasın?" diye düşündüm. Yani, ben...
Onu görür görmez French Vogue'a gönderdim
ve kariyeri hemen başladı.
Birkaç ay sonra, onu Eileen Ford'la tanıştırma hatasında
bulundum ve onunla tekrar New York'a gitti.
Tabii ki bana komisyon ödemedi.
Janice Dickinson günlerini illüzyonlar yaratarak geçiren bir kadın,
ama kendisinde fazla yok.
Janice Dickinson zaten büyük bir yıldızdı.
Muhteşem bir manken ve sıra dışı bir insandı.
Gözlerinde arzu dolu bakışlarla gelen kızları görüyorum.
"Yıldız olmak istiyorum. Janice Dickinson gibi olmak istiyorum.
Onlar gibi olmak istiyorum."
Bana, "Ne yapabilirim?" diyorlar. Ben de, "Bir şey yapma.
Okula dön. Buraya bir şeyler koy, başka şeyler yap." diyorum.
Çünkü manken olmak istediğin gerçeğine takılırsan,
düşündüğüm şeyi söyleyemem, bunu yapamazsın.
Janice, Elite'e katılmak istiyordu.
Ama erkek arkadaşı ünlü fotoğrafçı Mike Reinhardt,
iyi bir arkadaşımdı ve iş adamıydı.
Janice ve bana Ford'dan ayrılmasını istemediğini söyledi.
Eileen intikam almak için elinden geleni yapıp
iyi mankenleri almasına engel olurdu.
Mankenlik konusunda gerçekçiydi ve gerekeni yapıyordu.
Yılda çeyrek milyon dolar kazanıyordu.
Janice kötü davranmaya başladı.
Organizatörlerine kötü davrandı, randevularına gitmedi,
Ford hakkında şikayet etti.
O kadar ki Eileen onu ajanstan attı.
Ertesi sabah, tabii ki Elite'e kaydoldu.
MANKEN KIZ KARDEŞ OYUNU
Johnny, New York'taki manken savaşlarını duyuyoruz.
Sende Christie Brinkley var, Eileen Ford'la çalışıyor,
senin için çalıştı, gitti geldi.
En iyi iki ya da üç ajans arasında rekabet ne kadar yoğun?
Bence sadece bir rekabet var,
o da Elite ve Ford arasında.
-Ve... -Siz iki dev misiniz?
Bence öyle ve ayrıca...
İşin keyfi Eileen'in benden nefret ediyor olması
ve benim de onu sevmiyor olmam, yani...
Açık konuş, Johnny. Seni engellemek istemem.
Bence bu, böyle rekabetçi bir sektörde
konunun tuzu biberi oluyor.
Büyük ajanslar, avantajlarını kaybetmeye başladılar.
Sıradan mankenleri değil, en iyi mankenlerini kaybediyorlardı.
Ve bu onları kızdırıyordu.
Günaydın. Elite'e hoş geldiniz.
Ben Marita O'Connor, Yeni Yüzler Yöneticisiyim.
Sizinle ben görüşme yapacağım.
En az 1.71 olmanız
ve en fazla 1.83 olmanız
ve yaşınızın 15 ile 22 arasında olması gerekiyor.
Teşekkürler.
1980 yılıydı.
Eileen çaresizdi.
Bölgesini tekrar ele geçirme kararı aldı ve diğer ajansların zayıflıklarını aradı.
Organizatörlerin egosu.
İki organizatörümü ayrılıp Fame adındaki kendi ajanslarını
açmaları için ikna etti ve onlara sermaye sağlayacaktı.
Elite'in dağıldığına, Casablancas'ın işinin bittiğine dair
dedikodular yayılmaya başladı.
Ford kadar iyi bir ajans yok.
Bu tekelcilik geçmişte kalan bir rüya.
Geçmişten bahsediyor.
Artık her şey değişti, bunu kabul etmek istemiyor.
Buna direniyor.
Monique, Julie Wolfe'la tanışmanı isterim.
Monique, Elite Ajans'ın başı.
Mankenlerle o ilgileniyor.
-Julie'yi bu sabah keşfettim. -Öyle mi?
-Bence çok potansiyeli var. -Bence de öyle.
Gerçekte, modellerimiz her zamankinden iyiydi,
ama mankenlik imaj meselesidir
ve bu etkiyi değiştirmek için bir şeyler yapmalıydım.
-İyi şanslar. -Teşekkürler.
Monique ve ben, Patti Hansen için parti vermeye karar verdik.
Bir yıl önce, 1979'da, Patti, Studio 54'te Keith Richards'la tanışmıştı.
Hemen aşık oldular ve evleneceklerdi.
Patricia'yı yasal eşin olarak kabul ediyor...
ve kendini onun sevgili kocası olarak görüyor musun?
Evet, ediyorum.
İkisi de tamamen vahşi ve çılgın parti hayvanlarıydı,
birbirlerine uygundular.
Aynı zamanda, Patti mankenliği bırakmaya karar verdi.
Kariyerini hiç umursamıyordu.
Gelini öpebilir ve yüzükleri takabilirsin.
Onu arayıp, kendisini temsil etmek istediğimizi söyledik.
"Ama ben çalışmak istemiyorum."
"Biliyorum, ama yine de seni Elite'in temsil etmesini istiyorum."
"Şey, emin değilim."
"Senin için Studio 54'te parti vereceğim."
Duymak istediği buydu.
İş yok, sadece parti.
Patti Hansen, o zamanın en iyi mankeni, Keith Richards'ın kız arkadaşı
Elite'e gelmişti.
New York durdu.
Diğer kayıpların bir önemi yoktu.
BİR ÇİFT İHANET MODA DÜNYASINI SARSIYOR
Bu durumdan zaferle çıkıyordum.
New York'a ilk geldiğimde örneğim 40'lardaki
Hollywood stüdyo sistemiydi,
stüdyo, bir yıldızı baştan sonra yaratır
ve her şeyini kontrol ederdi:
Görünüşü, özel hayatı, kamusal yüzü,
basın, konuşma biçimi.
Halk mankenleri, artık mankenlik yapmadıklarında tanıyor.
Bir şey görmeye başlamıştım,
bu mankenlerde eksik olan
halkın tanımasıydı.
İnsanlar mankenin yüzünü biliyorlardı,
"Evet, bu Revlon mankenini seviyorum." Ama isimlerini bilmiyorlardı.
Yavaş yavaş, bir mankeni ünlü yapabilirsek değerinin daha çok artacağını
açık olarak görmeye başladım.
Bu da Elite'in amacı oldu.
Mistik bir şey, bir hikaye yaratmamız gerekiyordu.
Sadece yaratılacak bir hikaye yetmezdi, gerçekliğe karşılık gelmeliydi.
Iman'ın çalılıklarda bulunması gibi istisnalar da vardı.
İlk ve son kez Iman gizemini açıklığa kavuşturmak istiyorum,
çünkü öncelikle duyduğum şey... Hepiniz duymuşsunuzdur.
Önce seni Afrika'da bir yerde çalılıklarda bulduklarını duydum.
Bunu duydun mu? Üstünde kıyafet, ayakkabı, hiçbir şey yokmuş
ve sonra birisi seni keşfetmiş.
Sonra duydum ki, "Hayır, o soylu bir aile kızı. Babasının bağlantıları vardı.
Bir Afrika ülkesinin kralıydı."
Hangisi doğru?
-Hala bir gizem. -Hala gizem mi?
Aslında, bir büyükelçinin kızıydı.
Çok sofistike bir kadındı.
Ama çoğu kız için, daha çok hikaye anlatmak gibiydi.
Daha ince.
Tamam, hazırım.
Paulina Porizkova'yı İsviçre'de yerel bir manken ajansında keşfettim.
Çekoslovakyalıydı.
Ailesi Prag Baharı sırasında kaçmıştı.
İyi bir hikayesi olan güzel bir kadın.
Yıldız yaratmak için en iyi kombinasyon.
PAULINA'YI DÜNYANIN EN GÜZEL KIZI YAPAN NE?
Herkesin ilginç bir hikayesi vardır, sadece nasıl anlatacağını bilmelisin.
"Bu gerçekten çok seksi. Küçük çılgın bir manken.
Bu ise çok zarif, gerçek bir prenses gibi."
Her kızın böyle bir imajı vardı ve onların özel hayatlarında da buna uygun
kararlar alması için çalışıyorduk.
Bu kişilik ekolü, stratejimizin temel unsuru oldu.
Ve bu harikaydı, çünkü mankenlerin zayıf noktalarını, egolarını okşuyordu.
Ünlü olmayı çok sevdiler.
Pekala, sıkıldım.
Ünlü John Casablancas,
sıra dışı yıldızların yaratıcısı,
bir cam ayakkabısı ve 37 Sindrellası olan bir prens gibi.
Güzel, bizim işimiz bu.
Evet, seni seksi kılmak.
Benim ana ürün olduğum bir tanıtım kampanyası düzenledim.
Bugün, AM'de:
En iyi menajer John Casablancas mankenliğe girişi anlatıyor.
Her zaman özel hayatımı işimle karıştırıyordum.
Her yerde parti yapıyordum.
Evimde, kiralık yerlerde, gece kulüplerinde özel partiler
ve hepsinin bir ortak noktası vardı:
Avrupa'dan getirdiğim yüksek adrenalin ve seks çağrısı,
orada hava çok daha liberaldi.
Burası Manhattan'da Xenon adında bir disko.
Hepimiz burayı daha önce gördük, ama çarşamba gecesi, seksi ve erotik
bir tişört partisi vardı.
Dünyanın en güzel kadınlarından bazıları orada dans ediyordu.
New York'taki ilk tişört partimizi verdik.
Girmek için tişörtlerimizi giymeleri gerekiyordu.
Xenon tamamen doluydu.
Onlar zekaları için değil, görüntüleri için para alıyorlar.
Bazıları için, görünüş yılda yarım milyon dolar yapıyor.
Genç ya da çalışkan oldukları için değil,
gerçekten çok güzel göründükleri için.
Dışarıda içeri girmek için uzun bir sıra vardı.
Dışarıdakilere şampanya ikram etmek istedim.
Ama New York'ta, kamusal alanlarda alkollü içki yasağı vardı.
Amerikan politik doğruluk meselesi.
Ben de dondurma arabası kiraladım ve dışarıda tişörtlerimizi giyen
kalabalıkların Manhattan'ın ortasında sokakta dondurma
yediği muhteşem görüntüyü yarattım.
Eminim Prens Charles balede harika zaman geçirmiştir.
Bence burada olmalıydı.
GÜZELLİĞİN BEDELİ KIYASLANAMAZ OLUYOR
Aylar içinde, işler değişti.
Fiyatlar fırlıyordu, mankenler bize onları ünlüye
dönüştürdüğümüz için geliyordu.
Şehvet, seks özgürlüğü ve hoşgörüyü kullanıyorduk.
Tutucu Amerika'nın tam tersi.
Genç fotoğrafçıların ve müşterilerin istekleriyle çok daha uyumluydu.
Bir manken menajerinin imajı "anne" imajı gibidir.
Bazı rakiplerim sahip oldukları 375 mankene
anne ve babalık yaptıklarına inandırmak istiyorlar.
Kaç çocuğunuz olabilir ki? Anlıyor musunuz?
Biz konuya biraz daha rahat bir yaklaşım getirdik, diyoruz ki...
Dobra dobra söylüyoruz.
"Mankenlerle ilişkimiz iş ilişkisi.
Kendilerine, bize çok para kazandırıyorlar.
Bu yüzden ilişkimizin temelinde iş var."
Diğer şeyler de olabilir. Arkadaşlık, güven gibi.
Bir işi yürütmenin farklı yolları var.
Bence bizim bu işi yürütmemizdeki temel farklılık bu.
Modern.
Bence biz, bugünün ajansıyız.
Bazı rakiplerim dünün ajanslarıydılar.
Ve sizinki... Bugünün mü?
Bence öyle. Belki yarın başkaları olacaktır.
Bunlar Amerika'nın durgunluk yıllarıydı
ve atmosfer coşkuluydu.
Moda belirli bir zamanın yansımasıdır.
Olup biten şeylerin ürünüdür ve...
Eğer bir film çok başarılıysa...
Ya da bir müzisyen başarılıysa, ya da gerçekleşen bir olay...
Devlet başkanının eşi güzeldir.
Bu olaylar görünüşü etkiler.
Ve önemli olaylar bakımından daha durgun bir dönemden geçiyoruz.
Birçok şey oluyor, ama büyük olaylar olmuyor.
Ekonomi çökmüyor ya da çok iyi gitmiyor.
Büyük savaşlar yok, büyük...
Büyük krizler yok.
Bu yüzden, yaşama biçimleri...
modayı etkiliyor.
Yani sağlık.
Benim asıl rolüm global bir vizyona sahip olmak
ve yeni fırsatlar aramaktı.
Bu ikisi büyüme ve gelişmemizin temelini oluşturdu.
John Casablancas mankenlik okulu.
İşin özü doğru insanlara ulaşmak.
Yeteneğinizi ortaya çıkaracak bir yer yarattım.
Ve The Look of the Year.
The Look of the Year, dünyadaki en güzel kızı bulan
ve onları mankenlik kariyerine başlatan
uluslararası bir televizyon yarışmasıydı.
John.
İlk toplantı, herkesin yarışma ruhuna girmesini amaçlıyor.
Bu eğlence ve güzellik için bir yarış.
Aranızda top model olacaklar
bir numara da olsa, 70 numara da olsa
yine de top model olacaktır.
Çünkü, biz jüri üyeleri, hata yaparız.
Ve bazılarınız değişebilir.
Bazılarınız bugün yarışmayı kazanmaya hazır olmayabilir,
ama bir ya da iki yıl sonra hazır olabilirsiniz.
İlk yarışma 1983'te Akapulko'da yapıldı.
Kızlar, Akapulko'nun ünlü yeri La Quebrada'da
kendi sıçramalarını yaptılar.
Büyük cesareti olan küçük adamların 300 metre yükseklikten
Pasifik'in 38 metre derinliğine daldığı yerde.
Bazılarının kariyeri bir mankeninkinden kısa olmalı.
Kızlar geziyor ve kendilerini finallere hazırlıyorken
John Casablancas televizyona çıkıyor,
Elite ajansı ve Look of the Year yarışmasıyla ilgili konuşuyordu.
İlk Elite Model Look muhteşem bir şekilde bitti.
Akapulko ideal senaryoydu.
Beş finalist arasında Cindy Crawford ve Stephanie Seymour vardı.
Benim adım Cindy Crawford. Chicago, Illinois'denim.
Benim adım Stephanie Seymour. San Diego, Kaliforniya'danım.
Ortaklarım yarışmaya karşı çıktılar.
Boşuna para israfı olarak gördüler.
İmajımız ve keşif çalışmalarımıza olumlu etkilerini
fark etmediler.
...Brezilya'dan.
GISELE BUNDCHEN BREZİLYA
Jeanette benimle olmak için New York'a taşındı.
Evli bir adam hayatı yaşıyordum,
ama yine de bazen cazibeye kapılabiliyordum.
Ağustos1978'de Julian'ın babası olmak muhteşemdi.
Varlığı hayatımıza huzur ve mutluluk getirdi.
Jeanette'le evlenmeye karar verdim.
Ama evlilik hayatım ve profesyonel
hayatım arasında büyük çelişki vardı.
Pazartesiden cumaya farklı bir hayat
hafta sonları ve tatillerde başka bir hayat yaşıyordum.
Julian altı yaşındayken Jeanette ve ben, Stephanie Seymour
ile ilişkim yüzünden ayrıldık.
O 16 yaşındaydı, ben 42.
Hayatımdaki tüm kadınlar arasında
kalbimi gerçekten kıran bir tek o oldu.
Ona duyduğum tutkunun nedeni,
kontrolün elimde olduğu bir hayatta,
kontrolü kaybettiğimi bilmemdendi.
Belaya gittiğimi biliyordum.
Stephanie... Ateşli.
Aklımda belirli bir şey olmuyor.
Sadece...
yaptığım şeyi hissediyorum, elementleri hissediyorum,
rüzgar, güneş, okyanus, ve...
Beni mutlu eden şeyleri, iyi hissettirenleri düşünüyorum.
İlişkimiz sadece iki yıl sürdü, ama beni sersemletti
ve cezam örnek olacak gibiydi.
Noel arifesinde, Stephanie, San Diego'daki ailesinin evine gitti.
Ertesi sabah uçakla New York'a gelecekti.
Birlikte St. Barts'a gidecektik.
Aniden telefon çaldı.
"Merhaba, ben Stephanie.
John, babamla konuştum,
sana ve kendime karşı dürüst olup gerçekle yüzleşmem gerektiğini düşünüyor.
Gerçekten özgür olmak ve yalnız yaşamak istiyorum."
Kalbim parçalandı.
Ayrıldık, arkadaş gibi veda ettik
ve durumun ironisini düşünerek
giyinmeye başladım.
Sabah, St. Barts'a yalnız gitmeye karar verdim.
Uçakta şakalar başladı.
Bütün birinci sınıf biliyordu.
"Stephanie nerede?"
"Ailesiyle kalacak."
St. Barts'a gittiğimde,
ev sahilin üzerindeki üç ayrı ağaç evden oluşuyordu.
Balayı yeriydi.
En azından bronzlaşmaya karar verdim.
Sonra birden çenemde bir ağrı hissettim.
Sıcaklık arttıkça daha çok rahatsız etmeye başladı.
Eşlik edecek birine ihtiyacım vardı, arkadaşım Patrick Demarchelier'i
aradım, St. Barts'taki evinde tatildeydi.
Ama dedi ki, "Karım birkaç gün Jeanette ve Julian'ı davet etti.
Gelemezsin."
Kader yalnız olmama karar vermişti.
Ertesi gün erken kalktım
ve otelin önündeki sahilde yüzmeye karar verdim.
Suya girmek için, kayaları geçmeliydim,
kaydım ve bileğimi burktum.
İki cankurtaran tarafından otele taşındım.
New York'a döndüğümde koltuk değnekleriyleydim
dişim ağrıyordu, param yoktu,
yalnız hissediyordum ve zavallıydım.
Erkeklere, benim Stephanie ile yaşadığım gibi bir aşk hikayesini
yaşama fırsatları olduğunu söylerseniz,
birinin bile hayır diyeceğini sanmıyorum.
Fakat, geri dönüp bakınca kaderimin 1985'te
Ibiza'da yazın bir öğleden sonra belirlendiğini gördüm.
Monique Pillard ve Alain bir süredir
Paris'teki ajansı yönetecek birine ihtiyacımız olduğunu söylüyordu.
Kabul ettim.
Paris'te bir ajans yönetmiş ve kendi ajansı olmayan tek kişinin
Gerald Marie olduğunu söylediler.
Neredeyse kalp krizi geçirdim.
Ben ölmeden olmaz.
En azından onunla konuşmam için ısrar ettiler.
Değiştiğini, o kadar kötü olmadığını söylediler.
Gerald, en ciddi rakibimiz Paris Planning'i yönetiyordu.
Çok iyi bir organizatördü
ve moda dünyasını çok iyi anlıyordu.
Sonunda, bunu düşünmeyi kabul ettim.
Paris'e bir sonraki seyahatimde, üçümüz kahvaltı ettik
ve iş ilişkimiz başladı.
Elite Avrupa'nın başkanı,
Elite ofislerinin kıtadaki koordinatörü
Bay Gerald Marie.
Aslında, iyi bir iş kararıydı.
Gerald organizasyon yöneticisinden beklediğim her şeye sahipti.
Paris ajansının sorunları bitti
ve kendi kimliğini geliştirmeye başladı.
Bütün gün güzel kızlarla karşılaşınca,
bazıları, söyleyecek bir şeyleri olduğu için,
ya da gözlerinde bir şeyler olduğu için
ve kendilerini ifade etme biçimiyle öne çıkıyorlar.
Biriyle tanışıp aşık olmak gibi.
Daha iyisini yapabilirsin.
Onlara harika olduğumu söyle.
Mankenlerle ilişkisi çok iyiydi,
özellikle Linda Evangelista ile evli olduğu için,
Paris ajansına bir parıltı getiriyordu.
Yaptığın ilk iş nedir?
İlk iş.
Küçük de olabilir. Ama ilk. Hangisiydi?
Saati sekiz dolara alışveriş merkezinde çalışmıştım.
Bir saatlik uzaklıkta bir şehirdeydi.
Ve annemin beni iki saatlik işe götürmesi için
işten bir gün izin alması gerekiyordu, ama bunu yapıyordum...
Linda Evangelista, Kanada'daki Niyagara Şelalesi'nde, keşifçim
Ron Kaneski tarafından fark edildi.
Miss Teen Niyagara güzellik yarışmasına girdim ve kaybettim.
Dereceye bile giremedim.
Ama Elite'ten bir keşifçi oradaydı.
Bana kartını verdi, 16 yaşındaydım.
Üç yıl sonra onu aradık.
New York'a fotoğraflarımı gönderdi ve John beni aradı, böyle oldu.
Toronto'da onunla tanıştığımda muhteşemdi.
Paris'te bizimle çalışmaya başladı.
Ne kadar şaşırtıcı görünse de,
Paris Planning için çalışıyorken, Gerald kızı çaldı.
Merhaba, ben Lucy, Avustralya'danım ve Linda, merak ediyorum,
sence önde olmak için mankenler nasıl bir tutum içinde olmalılar?
Bir tutum takınmaya gerek olduğunu düşünmüyorum.
Yani, bu...
Bence daha çok şans ya da...
Önde olmak için ihtiyacınız olan,
ya size aşık olan bir dergi,
ya da sizi çekmek isteyen bir fotoğrafçı,
sonrası kartopu gibi gidiyor.
Bence... Bence işler böyle yürüyor.
Çünkü sonra herkes, "Bak, şu fotoğrafçı bu kızı kullanmış." diyor
ve aniden istenen kişi oluyorsun.
Gerald Marie'yi ortak olarak kabul ederken aynı zamanda
Linda Evangelista'yı unutmamın komik olduğunu düşündüm.
Belki de şeytanla anlaşma yapmanın getirisiydi.
Bugün kırılgan kızlar yarın da öyle olacak
ve bugün kazanan yarın da kazanacak.
1986'daki işbirliğimizin başından beri
Gerald ile ilişkim garip ve iki yüzlüydü.
Ortaklığımız mükemmeldi,
ama aramızda gizli bir düşmanlık vardı.
Su ve yağ gibiydik.
Birbirimizi sevmiyorduk, ama birlikte iyi çalışıyorduk.
Bütün jüri üyeleri fikrini söyledi.
...sekiz ve biri finalist olacak.
Onun en iyisi olduğunu söylemiştin, ben de evet dedim.
Hayır, dedim ki bence...
Para kazanıyorduk, başarılıydık. Görüşmemiz gereken zamanlar
Elite Model Look yarışmasının uluslararası finalleri,
iş toplantıları, yıllık şirket toplantısı
ve komşu olduğumuz Ibiza'daki tatillerdi.
Elite dünyadaki en büyük uluslararası mankenlik ajansıydı.
11 şubesi ve dört ülkede ondan fazla ajansı
ve 100'den fazla John Casablancas mankenlik ve kariyer merkezi,
mankenlik okul üyelik ağı...
90'ların başında yılda 100 dolardan fazla ciroyla
kariyerimizin tepesindeydik.
Her gece, bir numara olduğumuzu düşünerek uyuyordum.
Bu sektörde daha önce rakiplerimizin yapamadığını
yapmayı başarmıştık.
Bu arada, süper divalarımın egolarıyla uğraşıyordum.
Ve Naomi Campbell da pek kolay sayılmazdı.
Naomi muhteşem bir kadın, göz alıcı, zeki ve yetenekli,
fakat kontrol edilemez bir huyu var.
Seni görüyorlar ve dergilerde yaptıklarını düşünüyorlar
ve farklı davranmanı bekliyorlar, süper star gibi, ukala ve...
Süper model, süper kaltak.
-Ünü böyleydi. -Yanıma yaklaşmanızı istemiyorum.
Sadece bir Naomi Campbell var.
Naomi ile yüzlerce kez kavga ettik.
Muhteşem biriydi, ama stüdyoya gelince,
geç gelirdi, son dakikada iptal ederdi.
Naomi müthiş bir ilerleme göstermişti,
çünkü uyanık bazı menajerler ve fotoğrafçılar şunu fark etmişti...
KÖŞE YAZARI
...moda sektörünü ellerine geçirebilirler
ve mankenler yıldız olabilir.
1993'de organizasyon yöneticim ağlayarak ofise geldi.
Dayanamıyordu.
Önemli bir müşteri çok öfkelenmişti.
Naomi her gün bizi ayrılmakla tehdit ediyordu.
Tarihi değiştiren bir karar aldım.
Onu sadece kovmakla kalmayıp bizi kendisinin bıraktığını söyleyemesin diye
bütün müşterilerimize bir telgraf yolladım.
"Artık Naomi Campbell'ı
temsil etmek istemediğimizi bilgilerinize sunarız.
Kazandırdığı para ya da prestij çalışanlarımız ve müşterilerimize
yapılan kötü muameleyi haklı çıkaramaz.
Bunu deneyimleyenler anlayacaktır."
Medya bunu sevdi,
sadece iki yıl sonra tekrar bize döndü.
Naomi'ye hayran olduğumu söylemeliyim.
-Birini bana vermeyeceksin, değil mi? -Bu yüzden iki tane istedim.
-Öyle mi? -Birini ofiste tutacağım.
-Çok teşekkür ederim. -Bence bu...
Menajeri olmaktansa arkadaşı olmayı tercih ederim.
İdeal olan, yani mankenlik yapıyorken
ve keşfedildiğinizde
ve neyin kapağında göründüğünüzde başardığınızı düşünürsünüz?
Bence... Bence Cosmo.
-Cosmo? -Bence Amerika'da Cosmo.
-Sence, Jill? Cosmo? -Bence Cosmo.
Cosmo ya da Vogue olabilir.
İnsanların göreceği her kapak olur.
-Bir şey söylemek istiyorum. -Ne?
-Olmayan bir kapak. -Öyle mi? Tabii.
HALFWAY KAFE
Cindy mankenlikte yeni bir dönemi başlattı.
Çok güzel.
Cindy prestijinden hiçbir şey kaybetmeden
Playboy'a çıplak poz veren ilk mankendi.
Aksine, daha büyük bir kitlenin sevgisini kazandı.
...imza, ama bir de tutucu hayranlar var.
Ben Dallas'tayken bir adam 30 saatlik yoldan geldi.
İmza alabilmek için. Bu çok tatlı.
Cindy ajansa çok bağlıydı, ama aynı zamanda talepkardı.
Birlikte çalışarak ilk takvimi hazırladık.
Cindy'nin kendi programı House of Style için MTV ile sözleşme yaptık.
MTV'de House of Style adında bir program yapıyorum.
Modada neler olduğunu, neyin popüler olduğunu,
rapçilerin ne giydiğini heavy metalcilerin ne giydiğini gösteriyoruz
ve bir bakıma moda ile müzik piyasasını birleştiriyoruz.
Programı bu akşam çekiyorum ve iki ödül verdim...
Dövmem var mı?
Yaptırmam çünkü ayak bileğinde olanları seviyorum,
ama 50 yaşına geldiğinde
ve kızının düğününde ayakta bekliyorken bu biraz üzücü olur.
Spor videoları yaptı
ve Revlon'la sıra dışı sözleşme imzaladı.
Cindy ile, piyasada büyük değişiklikler yapabildik.
Fakat 14 yıl süren başarılı bir işbirliğinden sonra
artık komisyonumuzu ödemek istemedi.
Ve dramatik bir ajans olan William Morris'e gitti.
ELITE 111 DOĞU 22. SOKAK
1992'de işlerim her zamankinden iyi gidiyordu
ve bütün maddi isteklerim karşılanmıştı.
Fakat aşk hayatım acınasıydı.
Duygusal olarak hayatımın en zor ve boş dönemini yaşıyordum.
Bir kez bir kadın buldum, doğru kadındı,
o benim... Karım Jeanette.
Ve...
Evliliğimiz... Evliliğimiz evli olmanın
zorluklarına dayanamadı.
Yılda yedi sekiz ay seyahat ediyorum.
Devam etmediği için üzülüyor musunuz?
Bir bakıma, evet.
Bence birliktelik,
dengeli bir ilişkinin size verdiği... Bu olağanüstü.
Diğer yandan, heyecan ve...
Bağlı olmamanın verdiği özgürlük,
bu da... Bu da ilginç.
Böylece işler dengeleniyor
ve bence birine sahip olanlar diğerini özlüyorlar.
Ve kesinlikle, ileriki yaşlarımda,
kesinlikle birlikteliği özleyeceğim.
Ve eminim daha sonra birçok kez
hissedeceğim... Bu ilişkiyi sürdürmek konusunda daha dikkatli olmadığım
için üzüleceğim.
Kendi karikatürüm haline geliyordum.
Rio Das Pedras'daki Club Med'de yapılan Elite yarışması için Brezilya'ya
gittiğimde anlamsız ilişkiler geleceğini kabullenmiştim.
Aline Wermelinger yarışmacılardan biriydi.
Çok güzel olduğunu düşündüm. Aline yarışmayı kazandı
ve New York'taki uluslararası finale gitmeye hak kazandı.
Mayolu aşamada,
hiç kurgu olmuyor ve mankenin gerçek potansiyelini görüyorsunuz.
Aline bebek yüzü, yeşil gözleri ve muhteşem vücuduyla çıktı.
Masum ve saf bir şekilde karşımızda duruyordu
ve piyano çalmaktan hoşlandığını söyledi.
Patrick bir şeyler çalmasını istedi.
Sakince döndü,
köşedeki piyanoya yürüdü
ve bir Brezilya şarkısı olan "Tico-Tico no Fubá"yı çalmaya başladı.
Herkes büyülenmişti.
Çıkmaya başladık. Şöyle düşünüyordum, "Ne saçma bir şey.
Ondan 32 yaş büyüksün. O Brezilya'da yaşıyor.
O ciddi biri ve sen bir ahmaksın."
Yine de çıkmaya devam ettik. Şubat 1993'te ise
Aline ve ben, karnavaldan hemen sonra evlendik.
Brezilya basını bizi ilgiyle karşıladı.
Diğer taraftan, Amerikan dergileri her zamanki gibi
siniklik ve alaycılıkla karşıladı.
Eğer John Casablancas'ın yanındaki kızı hatırlıyorsanız,
geçen yıl yarışmaya girmişti, ama kaybetti.
Tahmin edin ne oldu?
Bayan John Casablancas oldu. Bazen kaybedenler kazanır.
Bu John için. Onunla ilişkiye başladığında
genç manken karının ne kadar iyi korunduğunu merak ettim.
Bu...
Yalan söylüyor olurum...
Devam edin. Alkışlayın.
John Casablancas Elite mankenlik ajansının yöneticisi
-ve karısıyla... -Yalan söylemiş...
o daha 17 yaşındayken evlendi. John?
Bu soruya hazırlıklı olmadığımı söylersem yalan söylemiş olurum diyordum.
Ama iyi bir cevabım yoktu. Öncelikle, o manken değil.
Piyano öğrencisi.
Brezilya'daki Look of the Year yarışmasına başkası tarafından alındı.
Mankenliği bıraktıktan sonra onunla çıkmaya başladım.
İkincisi, onun geldiği yerde, ki benim de öyle,
orada yaş takıntısı yok, burada insanlar yaşa takılmış durumda,
orada, evlilikte yaş farkı normal bir şey, Brezilya'da
ya da benim geldiğim yer olan Avrupa'da böyle.
Ama üçüncüsü, sanırım bana en iyi yanıt programı
yapan iki üç kız tarafından verildi.
Dedim ki, "Biraz gerginim, Eminim birisi bana bunu soracak.
Kişisel ve zor olacak." Dediler ki,
"Onlara karınla tanışmalarını söyle."
O çok tatlı, ona aşık oldum. Bu beni ilgilendirir, sizi değil.
90'ların ikinci yarısı gereksiz mankenlerin
döneminin başıydı.
Elite'in desteklediği şeyin tam tersiydi.
Benim için, güzellik sonsuz bir şey,
belirli bir dönemde güzellik diye bir şey yok.
Benim çalışmak istediğim mankenlerin modanın ötesinde uzun kariyerleri oldu.
Elite, elitizm ve süper starlarla ilgili.
GENEL MÜDÜR ELITE MODEL AJANSI
Bence önemli fark şurada, biz bir kızı seçtiğimizde
hem tarzı hem de güzelliği olmalı.
İyi görünüş içinde bir kişilik.
Eğer bir kızı, sadece görünümü için seçerseniz
sadece bir dönemlik kariyeri olacağını bilirsiniz.
90'ların ortalarında böyle oldu. Bugün birçok ajansın yaptığı da bu.
Kendilerini modacıların ve reklamcıların isteklerine uyduruyorlar.
Sonuç kopyalanmış kızlar birliği oluyor.
Vadeleri bir sonraki görünüm moda olana kadar sürüyor.
Öfkeliydim.
Bütün ajanslara açık mektup yazdım.
"Ücretlerimizi düşüren böyle iyi bir işi
başardıkları için meslektaşlarımı tebrik etmek istiyorum.
Süper model mitini yok ediyoruz
ve mesleğimizi finansal başarının imkansız olacağı
bir hale dönüştürüyoruz."
Arkadaşım Alain Kittler ve benim, kararlarımızı birlikte vereceğimiz
konusunda anlaşmamız sayesinde
uyumumuzu ve Elite'in benzersiz sesini
yıllar boyunca sürdürebildik.
Bu 25 yıldan fazla devam etti.
1999'un başlarında neredeyse 30 yıl süren mücadeleden sonra yorulup
ortaklarıma emekli olmak istediğimi söyledim.
Şirketimizdeki son aktif yılım olacaktı.
Aynı yıl kasım ayında BBC araştırmacı gazeteci Donal Macintyre'ın
çektiği maalesef ünlü olan belgeseli yayınladı.
...tutkulu bir göz gizlice moda endüstrisinin
çirkin ve kötü yüzünü ortaya çıkarıyor...
Mankenlik ajanslarını ve Elite'i
cinsel istismar, uyuşturucu ve fahişeliğin yuvası olarak tanımlıyordu.
Ben Donal Macintyre. BBC muhabiriyim.
Modanın başkentleri Londra, Paris ve Milano'da dolaşıyorum.
Ama iki kamera kullanıyorum,
biri yürürken fotoğraf çekmek için diğeri de video çekmek için gizli kamera.
Telefon geldiğinde ailemle Miami Beach'te tatildeydim.
Ortağım dedi ki, "Gerald'ın arkadaşı olan
Reuter ailesinin varisini biliyorsun.
Aslında gizli bir gazeteciymiş
ve Gerald'ı her yerde takip etmiş."
Gerald'ı tanıyordum, bu yüzden bunu duyunca korktum.
Programın İngiltere'de sadece BBC'de yayınlandığını hatırlıyorum.
İzledim ve gözüm yaşla doldu.
Çok utanmıştım.
Midem bulanmıştı.
...kötü planlar, ama beni şaşırtan yemeğe çıkmayı kabul etmesiydi.
Yavaşça ne kadar güçlü olduğunu anlıyordum.
Artık Elite'in iki numarası olduğunu biliyorum
ve ajansın yıllık 100 milyon dolarlık cirosu
onu dünyanın en zengini yapıyor.
Paris'teki ortağımı aradım ve dedim ki:
"Bu pisliğin hemen istifa etmesini istiyorum."
Önce katıldılar. "Evet, gitmeli. Başka yolu yok."
Ama sonra bir Halkla İlişkiler şirketi tuttular
ve tuzağa düşürüldüğünü, kasette oynama olduğunu
söylemeye başladılar,
-ki bu doğruydu. -...iğrenç bir gazetecilik örneği...
...ama oldu. Anlıyor musunuz?
Ve bazılarının söylediği şeylerin sorumluluğunu kabul etmesi
gerekir, Elite'ten bazı kişilerin söylediklerinin.
Hem kendilerini hem de bizi utandırdılar.
Bu Macintyre gazetecisi tam bir pislikti.
Videosunda tam 250 parça vardı.
Yani aslında Gerald'a ne isterse söyletebilirdi.
Ama yine de...
Avrupa basını üçünün BBC'yi karalamadan dava edeceğini duyurdu.
Bence bu olaydan öğrendiğimiz gizliliğin artık olmadığı.
Ve insanların sabahın üçünde gece kulübünde ya da evlerinde
saçmalamaya hakları olmadığı.
Elite Ajans'a yanlış muamele edildi.
Gerald ve...
Yıllar önce ortaklarla yaptığımız anlaşmada, Elite hisselerini
sadece bütün olarak satacağımızı söylemiştik.
Hiçbir ortak ayrı olarak satamayacaktı.
Özellikle ana hissedar
ve şirketin sözcüsü olarak ben yapmayacaktım.
Ama bu fiyaskodan sonra ilişkimiz öyle gerilmişti ki
hemen ayrılma ve hisselerimi İsviçreli bir yatırımcıya
satma isteğimi kabul ettiler.
Ayrılmıştım.
Beklenmedik bir meslekti, rastlantısal ve harikaydı.
ROMA
Çoğu erkeğin hayal bile edemeyeceği
muhteşem güzellikte birçok kadını kollarıma almamı
sağlayan bir meslekti.
30 yılı aşan kariyerime bakınca
mükemmel güzellikte tek bir anı seçmem gerekirse
1980'lerde Roma'daki yaz koleksiyonu olur.
Kış sezonu Temmuz'da yapılmıştı.
Yazın o iki hafta boyunca ölümsüz olan şehirden
daha güzel bir yer yoktu.
Dünyanın hiçbir yerinde metrekare başına düşen
güzel kadın sayısının daha fazla olduğu bir yer olduğunu sanmıyorum.
Bir kuralımız vardı: Nerede bir çeşme görsek atlayacaktık.
Caddelerde yürüyen, ıslak giysileri vücutlarına yapışan
bütün o güzel kadınları görmek
kimsenin asla unutamayacağı bir görüntüydü.
Olağanüstü bir hayatım oldu.
İnişleri ve çıkışları olan, heyecanlı ve depresif anları olan bir hayat.
Ve çok şanslıydım.
Şanslıydım, çünkü işin ve rakiplerimin vasatlığı
beni dahi gibi gösterdi.
JOHN CASABLANCAS 20 TEMMUZ 2013'TE ÖLENE KADAR RIO DE JANEIRO
VE AVRUPA'DA KARISI VE ÇOCUKLARIYLA ÇOK MUTLU YAŞADI.
11 ŞUBAT 1994
Eskiden moda dergilerine bakardım.
Moda dergilerinde moda olan giysilerle mankenleri görürdük.
Şimdi ise giysiden çok mankeni görüyoruz.
Az örtünmüş genç hanımlar. Neler oluyor, John?
Dergileri... Dergileri ben çıkarmıyorum,
ama bence moda, bir toplumun belirli bir zamandaki yansıması
ve bu toplumun giysilerinin bir kısmını çıkarma eğilimi var.
İmrenilecek bir konumdasın.
Amerika'da mı Avrupa'da mı daha çok güzel kadın var?
Bence güzelliğin tekeli olan bir yer yok...
Ama en güzel kadınları bulduğun yer neresi?
-Amerika. -Evet. Şimdi...
Alt yazı çevirmeni: Dilek Cil